23/7/2007 - // Affetmeyeceğim seni.. //

Bu gecenin tarifi imkansız...

Acıların en koyusu yüreğimde,elime aldığım basit bir kalemle.
Asilce seni anlatmaya,seni yaşamaya çalışıyorum..

SEN..deli mavi hoyrat esinti..
SEN..yüreğimin üstüne kapanmaz yaralar açan
VE SEN.. aşk nedir bilmeyen yalancı varlık..
Kimbilir kimlerin dizinde uyuyorsun şimdi..

Ben bu gece biraz daha yorgun,huysuzum halbuki bu gece sensizliğin bilmem kaçıncı gecesi unutmalıyım seni öyle değil mi?Hatırlamamalı,ismini anmamalıyım..Ne zordur ki ! Böyle bir ihtimal bile yok..

Şimdi buraya yazıyorum seni benden sonra bir kaç kişi okuyup ellerine,yüreğine sağlık diyecekler..Bilmeyecekler ki bunlar benim sessiz çığlıklarım,sana yakınlığım,hepsi senden bir alıntı bir parça,ve bilmeyecekler ki..

Ben günlerce yitik rüzgarlarla uyandım..
Geceleri sen diye kapattım gözlerimi..
Ve nihayetinde uykuda terk etti beni..şimdi yapayanlızım!

Gitmek neyi değiştirdi söylesene? O gördüğün düşler gerçeğe dönüştümü,ben karaları bağlarken sen pembe günler mi yaşıyorsun..peki mutlumusun söylesene..?

Tamam..
Al işte bütün rüyaların gerçekleşti birer birer.Oysa ne sözler verilmişti değil mi???Mutluluk denen o zavallı varlığı yutan feleğe bir çomakta biz sokucaktık.Yıkıcaktık umutsuz yolları yerine yeni ümitler yapacaktık.. yürekler dolusu isyanım var sana anlasana..??

Affetmiyeceğim seni..
Sana her yazışımda birkez daha,
Bir kez daha nefret edeceğim senden..
Sen beni kimlere,nelere değiştin..
Oysa sen canım,sevdiğim,sevgilim.. nelere değmiştin..

Nerden bilebilirdim ki sevmenin diğer adınında ayrılık olduğunu!..

20/7/2007 - ""VaRLığıNda YokluğuNa hasReT bıRakTıN""

---

En acı yalnızlık senin verdiğin yalnızlık oluyor. Sen yokken bir şey düğümleniyor boğazıma, yutkunamıyorum. Nefes alamıyorum, sıkışıyor kalbim. Bulunduğum yerde yığılıp kalacakmışım ve bir daha hiç kalkamayacakmışım gibi geliyor bana. Oysa senden önce de yalnız kaldı bu yürek. Gidenlerin bıraktığı tortuyu taşımayı bildi. Bir tek sen böyle çaresiz bırakıyorsun beni. Bir tek sen yokluğunla ölüme taşıyorsun. Ama elini uzattığında değişiyor her şey. Yokluğunun dilimde bıraktığı o acı tat, kalbimdeki o ağrı, yüzümdeki o üzgün tavır kayboluyor. Yüreğim deli bir ırmak gibi çağlamaya başlıyor.

Hiç bitmeyen bir coşkunun içinde buluyorum kendimi. Renklerin güzelliğini yeniden keşfediyorum. Her renge senin adını veriyorum. Başka hiçbir duygu sana yakın olmanın, seninle olmanın verdiği hazzı vermiyor bana. Sana ulaşacaksam eğer, hiç şikayet etmeden kat ediyorum kilometreleri. Yolları, içimdeki tarif edilmez o deli heyecanla aşıyorum. Gördüğümde seni, titriyorum, bir yaprak gibi sallanmaya başlıyorum. Saklayamıyorum gülüşlerimi. Sevinç duygusu, yüzümden bütün hücrelerime yayılıyor. “ne güzel” diyorum, “yaşamak ne güzel…” gerçekten de öyle… Seninleyken hiçbir şeyden korkmuyorum. Her zorluğa katlanabilecek gücü sen veriyorsun bana.

Bir de anlatabilsem sevdamı… Yetersiz kalıyorum, bu aşkı tarif edecek kelime bulamıyorum. Yaptığım her şeyde, gittiğim her yerde sen de oluyorsun. Yine de seni sana şikayet etmekten başka çarem yok. Zamansız gidişlerin felç ediyor beni… Böylesine severken seni, yokluğunun acısına dayanmak kolay olmuyor. Hani sen varken tıkır tıkır işleyen zaman, yokluğunda duruyor. Ne gece geçiyor, ne gündüz. Ne içtiğim suyun tadı var ne yediğim yemeğin. Günlerce aç kalsam hissetmem, biliyorum. Sitemimdir, doğru. Yokluğunun bu kadar dayanılmaz olduğunu söylemeyip de saklasam kime faydası olacak? Her zaman duyguların açıkça ifade edilmesinden yana olan ben, bunu saklayabilir miyim ki? Gitme; sensizliğin korkunç girdabında tek başıma bırakma beni. Seni yaşamak istiyorum, seni… Ve senden başka hiç kimse kandıramayacak beni…


Dedim ya;

Yokluğunda varlığını özlemem gerekirken,
Varlığında yokluğuna hasret bıraktın...
DAYANAMIYORM..